Türkçe
English
العربية
Español
İslam davası, sadece bir inancın tebliği değil; aynı zamanda bir sabır, tahammül ve sonsuz bir merhamet sınavıdır. Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed’in (s.a.v.) hayatı, bu sınavın en ağır ve en onurlu sayfalarıyla doludur. Bu sayfalar içinde belki de kalbi en çok sızlatan, ancak bir o kadar da umut aşılayan hadise Taif Seferidir.
Bir Umut Yolculuğu: Neden Taif?
Peygamberlik vazifesini Mekke’de dokuz yıl boyunca büyük bir sebatla sürdüren Allah Resulü, her türlü alay, işkence ve engellemeye rağmen İslam’ın nurunu yaymaktan geri durmamıştı. Ancak onuncu yıla gelindiğinde, kendisini her türlü dış tehlikeye karşı göğsünü siper ederek koruyan amcası Ebu Talib’in vefatı, Mekkeli müşrikler için yeni bir zulüm kapısı aralamıştı.
İşte bu dar boğazda Peygamberimiz, İslam’ın yeni bir nefes bulması, Müslümanların maruz kaldığı eziyetlerin son bulması için Mekke’nin yaklaşık 90 kilometre uzağındaki Taif şehrine yöneldi. Sakif kabilesinin yaşadığı bu zengin ve nüfuzlu şehir, İslam’ın yayılması için stratejik bir temel olabilirdi.
Kibrin ve Cehaletin Duvarı
Taif’e varan Allah Resulü, şehrin yönetimini bir "aile şirketi" gibi ellerinde tutan Amr bin Umeyr’in üç oğluyla görüştü. Ancak karşısında nezaket ve misafirperverlik değil; kibrin, küstahlığın ve sığ bir mantığın ördüğü kalın duvarlar buldu.
Kardeşlerin her biri, Peygamber Efendimize karşı hadsizce ifadeler kullandı:
En büyükleri Abdüyalil: "Allah Peygamber olarak seni mi gönderdi?" diyerek alay etti.
Ortancaları Mesud: "Allah Peygamberlik vermek için senden başkasını bulamadı mı?" diyerek kibrini kustu.
En küçükleri ise konuşmayı dahi reddederek, kendince bir mantık oyunuyla hakikati geri çevirdi.
Bu reddediş sadece bir "fikri uyuşmazlık" değildi; bu, insanlığın en saf haline karşı yapılmış bir körlüktü. Tıpkı günümüzde bir insanın büyük umutlarla, iyilik muradıyla gittiği yakınlarından gördüğü nankörlük ve hayal kırıklığı gibi...
Kanla Islanan Ayakkabılar ve Bitmeyen Merhamet
Efendimiz (s.a.v.) pes etmedi; halka hitap etmek istedi. Ancak Taif’in ileri gelenleri, şehri terk etmesini isteyerek cahil takımı ve çocukları kışkırttı. Yol boyunca taşlanan, mübarek vücudu yaralar içinde kalan ve ayakkabıları akan kanla dolan Alemlerin Rahmeti, bir ağaç gölgesine sığındığında dahi beddua değil, bir teslimiyet abidesi olan şu duayı döküyordu dudaklarından:
"Allah’ım! Güçsüzlüğümden, tedbirimin yetersizliğinden, insanların arasındaki aşağılanma ve rüsvaylıktan ancak Sana yakınıyorum. Ey merhametlilerin en merhametlisi! Sen zayıfların Rabbisin, benim de Rabbim Sensin, beni kimin eline veriyorsun, beni görünce yüzünü ekşiten ve ağzını büken bir yabancıya mı? Yahut bana karşı güçlü kıldığın düşmana mı? Allah’ım! Eğer sen bana darılmıyorsan (bunların hiçbirine) aldırmam. Senin koruman bana bol bol yeter. Bütün karanlıkları aydınlatan, kendisiyle bütün dünya ve ahiret işlerinin düzeldiği Nur’un hürmetine bana gazap etmenden ve darılmandan Sana sığınırım, Sen razı olana kadar çalışmak gereklidir. Güç ve kuvvet ancak Sana aittir."
İntikam Değil, Islah Arzusu
Bu yakarış üzerine sema kapıları aralandı. Cebrail (a.s.) ve dağlardan sorumlu melek gelerek, "Eğer dilersen bu iki dağı birleştireyim, bu kavim helak olsun" dediler. İşte bu an, bir liderin değil, bir "Rahmet Peygamberi"nin duruşunu gösterdiği andır. Efendimiz, kendisine taş atanların değil, onların soylarından gelecek temiz nesillerin hatırına bu teklifi reddetti:
"Hayır, ben Allah’tan ümit ediyorum ki; bunlar Müslüman olmasalar da onların soyundan Allah’a kulluk edecek ve O’na ibadet edecek insanlar gelecektir."
Günümüze Kalan Dersler: Cahiliye Sadece Bir Dönem Değil, Bir Zihniyettir
Taif hadisesi, tozlu raflarda kalmış bir tarih anlatısı değil, modern dünyanın ruhuna tutulmuş bir aynadır. Bugün bizlerin bu kıssadan alması gereken hayati dersler vardır:
Sabır ve Sebat: İyilik yolunda karşımıza çıkan engeller bizi davamızdan vazgeçirmemeli. Hedef Allah’ın rızası ise çekilen çile, "Nur"un hatırına göğüslenmelidir.
Merhametin Gücü: Öfkenin ve intikamın her şeyi yakıp yıktığı günümüzde, kendisine taş atana gül atan, nesiller sonrasının hidayetini düşünen bir vizyona muhtacız.
Zihniyet Dönüşümü: Cahiliye sadece putlara tapmak değildir; kibrin, zenginlikle övünmenin ve hakikate göz kapamanın her türlüsü modern bir cahiliyedir.
Eğitimin Önemi: Taif'te taş atan çocuklar bilmiyordu. Onlara öğretmeyen aileler sorumluydu. Bugün de gençliğin ve çocukların sergilediği yanlış tutumlarda, onlara hakikati "merhamet diliyle" anlatamayan yetişkinlerin sorumluluğu büyüktür.
Taif, bir mağlubiyet değil, İslam’ın manevi zaferidir. Kanla boyanan o ayakkabılar, bir davanın bedelinin nasıl ödendiğinin nişanesidir. Bizlere düşen, o günkü Taiflilerin körlüğüne düşmeden, Efendimizin (s.a.v.) o muazzam şefkatini kuşanarak yarınlara umutla bakmaktır. Çünkü O’nun duası hürmetine bugün hala o topraklardan ve dünyanın dört bir yanından "La ilahe illallah Muhammedun Resulullah" nidası yükselmeye devam ediyor.
