Obama Başkan da şampiyon kim?

Fener mi? Hiç sanmıyorum. Teee oralarda son bulur mu Fenerbahçe’nin şaibeli gidişatı biraz ütopik olur. Durun yahu! Olur mu olur. Aziz Başkan biraz daha silkelensin hele. Belki de mesele oralarda son bulur.

Kurtlar Vadisi senaryosu gibi oldu. Farkındayım. Fakat ne değil ki? Bu doğal manada anlaşılır, insana dokunduğunda gayet çapraşık ve dolaşık ilişkiler evreninde.

Ne mi diyorum? Bende bilmiyorum.

Öyle geldiği gibi yazıyorum.

Aslında şunu diyorum, birazdan da daha fazlasını diyeceğim. Obama Başkan olsun diye bizde yürek sızısı taşıdık, hadi saklamayalım. Hani çok da fikrimiz olduğundan değil. Sırf İsrail derinliği onu istemiyor diye. Bizim genel ve özel manada dışa bakışımız bu olmuştur zaten. Yoksa aman aman bir bilgimiz yoktur globalleşen dünyanın, bir tıka indirgenmiş komşuluk ilişkilerinde. Tık. Hani şu dokunduğumuz an ulaşıyoruz ya herkese. İşte o!

Ve her neyse!

Konuya dönelim. Obama’nın başkanlığını bir Zenci Türk (tabir böyle miydi?) olarak, ilk başkanlık seçimlerinde de yürekten destekleyenlerdendim. Evet, itiraf ediyorum. Ben Zenci Türklerdenim. Sonuna kadar zencilikten nasibini almışlardan. Bir yerden sonra, "hadi lennn” deyip Beyaz Türk uygulamalarına ve dayatmalarına protesto anlamında köşesine çekilmişlerden. "Sizi mi çekeceğim?” diyerek "ben oynamıyorum” diye, oyunu terk edenlerden.

Evet, bende onlardanım.

Bu anlamda ABD gibi bir yerde "Zenciliğin”(artık genel bir ifade) rengi iktidara bürününce elbette insan destekliyor. Hele "köle” muamelesinin; ışıl ışıl demokrasi ve medeniyet abidesi olduğu günlerde(!) bile hüküm sürdüğü topraklarda, böylesi bir zafer insanı ziyadesiyle heyecanlandırıyor. Öyle ya! Şunun şurasında ABD’de kölelik ya da daha esnek bir ifadeyle zenciliğe yönelik ayrımcılık ne zaman son buldu? On bilemedin yirmi yıl. Hadi on daha ilave edelim. Otuz yıl. Öncesi zencileri otobüslerde bile ayrı yerlerde oturtan bir ülkeydi, özgürlükler ülkesi ABD!

Kısaca büyük bir zaferdi Obama’nınki ve elbette kendisini bu koca evrende zenci gibi hisseden insanlar tarafından desteklenmeliydi. Adının Burak olup olmadığı, Hüseyin olduğu sonraki mesele… Hatta mesele bile değil. Mesele, onun zenci olmanın sonuçlarını çok ağır ödemiş halkından yola çıkarak, empatiyi hiç elden bırakmaması. Diğer, zenci olmayan zencilere karşı.

Suriye’de Esed zulmüne maruz kalan zenciler gibi. Irak’ta ülkesinin de neden olduğu karışıklıklardan nasibini alan masum zenciler gibi. Filistin’de zulüm gören zenciler gibi. Doğu Türkistan’da Çin işkencelerine maruz kalan zenciler gibi. Kısaca zenci halkın bir dönem çok acı bir şekilde nasibini aldığı ayrımcılıktan ve zulümden başını alamayan tüm beyaz zenciler gibi.

Hedef bu kadar büyük gördüğünüz gibi. Ya da olmalı. Ha, cık cık Obama’ya mı bağlı tüm bunlar? Öyle, evet. Obama Başkan ve şampiyon da belli! ABD. Değişmez gerçeğimiz bu. Değişebilir olansa onun politikaları.

Bunun için Obama’ya sempatimiz ve başkanlığına olan heyecanımız zaten. Belki, olur ya anlar –anlıyordur- dünyadaki tüm zencileri. Değiştirir yanlış politikaları. İsrail’in yürek çarpıntısıyla beklediği tüm uygulamalarda, insaniyetten ve mazlumdan yana taraf olur.

Hiç öyle gurur filan yapmayalım. Ki bir dönem bana az önceki cümleleri hayatta yazdıramazdı kimse. Yani Obama Başkan ABD şampiyon filan. O gururun hasını yaşayanlardandım. Burun kıvırıp, onlarda kim ki diye sırt dönenlerden. Ama kazın ayağının öyle olmadığını belli bir süre sonra anlıyor insan. Gerçek gibi bir ağırlık var insanın tepesinde.
Bu gerçeğin kabullenilmesinde de asla sorumluluk kabul etmemekle birlikte, bize bu günleri armağan eden politikalara verip veriştirmeyi başka bir yazıma bırakıyorum.

Obama Başkan, ABD şampiyon demek zorunda bırakan güzel ülkemin yöneticilerine ve tüm İslam Alemine sitemlerimle birlikte, Obama inşallah az önce saydığımız çizgide olur diyorum. Globallaşen dünyada daralan sistem bize bu temenniden başka seçenek vermiyor çünkü.