Alcak katliama kalbi DAYANMADI

Gazeteci-Yazar Ahmet Tezcan bugun Zaman gazetesindeki kosesinde Seyh Abdulaziz Buhari'nin vefatina degindi... Iste o yazi;Seyh Abdulaziz Buhari'nin can vererek odedigi bedel, Kudus'e barisi mutlaka getirecek! "Kalp iyi, vucut iyi. Kalp hasta, vucut hasta. Kudus dunyanin kalbisi. Kudus'te savas var, dunyada savas var. Kudus'te baris var, dunyada baris var!" Semerkant'tan baslayip Kudus'te biten 400 yillik bir oyku bu. Kudus'te Mescid-i Aksa'nin hizmetinden sorumlu Naksibendi Dergahi'nin son mursidi Seyh Abdulaziz Buhari'nin oykusu. Hadis kulliyati icinde tartismasiz en temel kaynak kitap olarak kabul edilen Sahih-i Buhari muellifi Imam Buhari'nin torunuydu Seyh Abdulaziz. Ailesi 400 yil once, donemin sultaninca katledilmek istenince Buhara'dan goc etmis, once Mekke'ye, daha sonra Kudus'e yerlesmis. O gunden sonra kendilerini Mescid-i Aksa'nin hizmetine vakfetmis, geleni agirlamis, aclari doyurmus, ciplagi giydirmis Buhari ailesi. Ta ki Israil'in, Gazze'ye yardim goturmek icin yola cikan gemilere saldirip, silahsiz insanlara bombalar ve kursunlar yagdirdigi gune kadar. O gun; Buhari ailesinin son buyugu Seyh Abdulaziz Buhari, butun televizyonlarin dakika dakika yayinladigi katliam saldirisini gorunce uzuntusunden kalp krizi gecirerek vefat etti. Mavi Marmara gemisinde olenlerle birlikte zulme isyanin son sehidi oldu. Olanlara sahit, olenlere kefil ve insanliga bedel olarak can verdi. Esi Hale Buhari; olum haberini alip dunyanin dort bir yanindan kendisini arayanlara hep ayni cumleyi soyledi: "O insanlari cok seviyordu, sevdigi icin oldu!" Bir tek kelime onun icin bugune kadar kaleme alinmis butun kitaplarin, soylenmis sozlerin, yasanmis hayatlarin kisaca kainatin, varolusun anlami, esrariydi cunku. "Muhabbet!" Nedir kelimesiyle biten her soruya tek cevabi vardi Abdulaziz Buhari'nin: "Muhabbet!" Islam, din, insan, hizmet, varlik, dag tas, agac kus, deniz balik ne varsa somut ve soyut hepsi sadece muhabbet idi, "muhabbet" icindi. Muhabbet'in kaynagi ise sadece ve sadece Allah idi. Olesiye seviyordu o yuzden. Olesiye sevmek nedir sorusunun son somut cevabi oldu. *** Seyh Abdulaziz Buhari ile yuz yuze gecen yil tanismistim. Istanbul Buyukada'daki bir dost meclisinde kucaklastik. Sohbet, muhabbet ettik. Hani gozlerine bakmaya hem doyamadiginiz hem dayanamadiginiz insanlar vardir ya; oyle bir insandi. Gonlundeki muhabbetin irmagiydi bakislari. Tertemiz, ari duru, coskun bir irmakti. O bakisa kapilmamak, kapilip da aglamamak mumkun degildi. Cok hos bir Turkcesi vardi. Semerkant'in Buhara'sindan Mekke ve Kudus'e uzanan 400 yillik zaman diliminde kaybolmus, 12 yasindayken babasinin gonderdigi Konya'da bir Mevlevi seyhinin dergahinda yeniden kazanilmis bir Turkce ile konusuyordu. Naksibendi olmalarina ragmen "Konya'ya git!" demis babasi ona. "Konya'ya git, Mevlevi Seyhi Yusuf Efendi'ye dervis ol!" O gunlerde 12 yasinda olan Abdulaziz Buhari, Konya'da bir demirci ustasi olan Mevlevi seyhi Yusuf Efendi'nin dukk